De mensheid – let op, ik zeg mensheid dus niet natuur (hoewel dat met de zaak samenhangt), en ook niet planeet (want die redt het ook zonder mensheid) – zal aan zijn gemakzucht ten ondergaan.
Bijna de gehele wereldbevolking is ondertussen slaaf van zijn schermpje en verworden tot gemaksjunk. De gemaksjunk kan via dat schermpje al zijn wensen vervuld zien en als het ware voor zijn voeten laten landen. Alles wordt hem gebracht. Zoals in het sprookje Holle Bolle Gijs vliegen de gebraden kippetjes in zijn mond.
Er zijn protesten, ja zeker. Men wil het ‘klimaat redden’. Maar iedere maatregel (die ook echt helpt dan bedoel ik hiermee) die wordt bedacht door wie dan ook zal tot beperking van dat gemak leiden. Ik vermoed dat een flink deel van die protesterende menigten zelf gemaksjunk is. Zij hebben dan ook veelal de illusie dat het redden lukt zonder inleveren van gemak.
Nee, als er al iets gered kan, want ik denk persoonlijk dat het ‘point of no return’ allang gepasseerd is, dan zullen we moeten inleveren. Gemak inleveren. Maar ja, probeer een junk er maar eens van te overtuigen dat het minderen van dat waaraan hij verslaafd is dat dat goed voor hemzelf is. In dit geval ook goed voor zijn nakomelingen (kinderen, kleinkinderen) als die er al zijn of nog komen en voor zijn voorgangers (ouders, grootouders). Maar ja, dat zal het inleveren van gemak door de verslaafde, die vaak ook behoorlijk narcistisch en egoïstisch is, alleen maar moeilijker maken.
En ja, gemak inleveren betekent minder consumeren en dat leidt natuurlijk, als velen het doen, weer tot een krimpende, economen noemen dat instortende, economie, en dat betekent voor de politiek beslissingen nemen (want de gemaksjunk gaat natuurlijk niet uit zichzelf minderen). Er is echter geen politicus te vinden die de moed heeft om dergelijke beslissingen te nemen ondanks dat hij/zij/etc zo (een deel van) de mensheid zou kunnen redden. Je bent dan in deze tijd je leven als politicus nog minder zeker dan nu al het geval is.
Dus, sterkte mens. Uw ondergang is aanstaande.
