Heel even leek het er op dat de mens(heid) het juiste pad had gevonden. In de jaren 60 van de vorige (20e eeuw). De tijd van de Flower Power beweging, van de Bloemenkinderen. Vrede, voedsel, liefde, bescherming, voor iedereen op deze aardbol, zonder onderscheid op welk gebied dan ook. Alle tijd voor jezelf, je zelf en de ander(en).
Maar helaas, het kapitalisme hield de Bloemenkinderen de worst voor van ‘welvaart’ (geen welzijn dus), gemak, genot en vermaak. Ook voor iedereen. Ja, iedereen die kon werken! Want dat is wat zij zocht in haar zucht naar groei. De arbeider, de werker! Die zij nodig heeft voor ongelimiteerde productie.
Met als gevolg dat iedereen (weer) ging (moest) werken. Voor de beloofde worst. In de illusie deze (snel) te verkrijgen. Wat maar niet lukt. Want zo werkt dat met voorgehouden worsten. Zodra je er bijna bent schuift de worst weer een stukje verder van je af.
Maar, zo evangeliseert het kapitalisme, als je nu wat harder (is meer tegen minder) werkt, dan, ja dan, lukt het zeker…
En zo is de slaaf weer terug en zijn de Bloemenkinderen vermoord.
