Dilano van ’t Hoff ‘meeleven’

Een autocoureur komt om bij het uitvoeren van zijn werk. De flauwekul die daarop volgt kent geen grenzen. Een minuut stilte bij de F1, een ander coureur draagt zijn overwinning op aan de dode. Een hoop ach en wee op massa media reacties. Waarom? Gaan we nu ook de elektricien, de spoorwegmedewerker, de wegwerker, de bouwvakker, de bakker, de vrachtwagenchauffeur, afijn, noem maar op, herdenken? Een minuut stilte houden? Een prestatie opdragen aan? Nee, dus doe dat ook niet voor een coureur die notabene ook nog eens veel meer geld verdient, heeft of krijgt (wie kan racen zonder bakken met geld beschikbaar te hebben?) dan al die andere (gevaarlijke) beroepen die hierboven genoemd worden. Het is je reinste egocentrisme van die zogenaamde meelevers.

Meeleven in deze tijd is vooral een kijk-mij-eens-meeleven en een minuut stilte krijg je alleen als je het kan betalen.

Wat AI mist (en ook nooit zal verwezenlijken)

  • Fantasie
  • Inbeelding
  • Verbeeldingskracht
  • Humor
  • Empathie
  • Compassie
  • Slappe lach
  • Schaapachtigheid
  • Woede
  • Verliefdheid
  • Sarcasme
  • Optimisme
  • Pessimisme
  • Scepticisme
  • Cynisme
  • Et cetera, et cetera

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Terwijl ik dit nog lang niet uitputtend lijstje aan het opstellen ben valt mij een, voor mij in ieder geval, schokkende gedachte in. Komt dit lijstje, niet alles maar wel een flink deel en waaronder zelfs levens-elementaire eigenschappen, niet verbluffend veel overeen met het lijstje dat ik zomaar op de jonge mens kan toepassen? Vervang AI in de kop voor jongmens…

Opvoeding vindt voor een groot deel plaats door het zien en ervaren van voorbeeld. Het voorbeeld van de jonge mens in de 21e eeuw komt vooral van een beeldscherm(pje). Verontrustend!

AI gaat niet steeds meer menselijk lijken, de – vooral jonge – mens gaat steeds meer op AI lijken.

Alleen voor de zelfdenkende en weldenkende jonge mens is er hoop.

Overigens wil ik hier de oudere mens niet uitsluiten. Ik zie daar ook al verschijnselen die te maken hebben met het ontbreken van (een deel van) bovengenoemde eigenschappen. Maar er is een verschil. Er zijn eigenschappen die, als je ze niet in je opvoeding van jongs af aan hebt meegekregen je ze maar bij zeer hoge uitzondering, meestal door een zeer schokkende levenservaring, nog kan leren. De oudere mens heeft ze wel geleerd maar kan ze een soort van ‘vergeten’. Daar is nog een kans dat men, als men weer weldenkend wordt, deze elementaire eigenschappen weer terug kan ‘leren’. Ook voor die ‘vergeetachtige’ mens is er dus nog hoop. Ik trek de (ongeveer) grens oud/jong bij geboortejaar 1980. Inderdaad, het moment dat het neoliberalisme met zijn markt en marktwerking een steeds grotere plek in de wereld innam en alle publieke diensten langzaam maar zeker uitbesteedde aan de markt en ze zo uitholde dat er een graatmager geraamte zonder spieren overbleef. En daar vreten we nu de zure ‘vruchten’ van.

Marktwerking in zorg remt doorverwijzingen

Dat de marktwerking in de zorg voor perverse en letterlijk pijnlijke situaties voor patiënten zorgt heb ik vorig jaar aan den lijve ondervonden. Ik kreeg, na bijna een jaar ziekenhuis gerommel, mijn enige juiste doorverwijzing naar een ander specialistisch ziekenhuis pas via een op eigen initiatief bij een ‘concurrent’, een kliniek, gestart second opinion traject. Het is juist door die marktwerking logisch dat ziekenhuizen zo handelen. Zij moeten als een ondernemer denken en handelen. En een ondernemer die klanten, die voor (veel) geld in het (bijna lege) laatje zorgen, doorstuurt naar een concurrent is net zo zeldzaam als een kameel met drie bulten. Marktwerking moet uit de zorg.

Regelaars en werkers

Het gaat in het werk alleen nog maar over het regelen van het werk. Het aantal regelaars is ook in groei geëscaleerd. Al die regelaars hebben informatie nodig om het werk te kunnen ‘regelen’ naar hùn goeddunken. Hoe meer informatie we hebben over het werk, hoe beter we het kunnen regelen, denkt de regelaar (lees: hoe minder kosten). Maar al die informatie over het werk moet worden geleverd door de werker. Die is nu meer tijd kwijt aan het verstrekken van die informatie aan de regelaars dan hij heeft voor het werk zelf. Dat resulteert in prutkwaliteit van product en dienst. Dat ligt niet aan de werkers maar aan de regelaars!

Dan zijn er nog de regels en regeltjes die al die regelaars bedenken. Waar ze hun zogenaamde belangrijkheid mee beschermen. Want voor ieder regeltje zijn uitzonderingen waar dan weer een regeltje voor moet worden bedacht, waar dan weer uitzonderingen op zijn, waar dan…

Stop met regelen! Laat de werker weer zijn werk doen! Halveer het aantal regelaars! En, halveer het daarna weer! En weer, en weer. Dan komen we weer op een aantal dat in verhouding staat met het aantal werkers. Dan komt er weer kwaliteit in product en dienst. Omdat de werker weer werkt.

Frans in Nederland

Zomaar een zinnetje dat mij opviel in een artikel in Trouw (Verdieping 5 december 2022): “De Franse sociologe Lou Mousset woont in Parijs en promoveert aan de Universiteit van Amsterdam op Houellebecq.”

Kan iemand mij alstublieft uitleggen waarom een Franse socioloog die in Frankrijk woont op een Franse schrijver promoveert op een Nederlandse universiteit? En dat vermoedelijk ook nog in de Engelse taal moet doen.

Of de studie in Nederland is vele malen beter dan die in Frankrijk, zelfs al wordt deze bijna zeker gegeven in de Engelse taal, of de normen liggen in Nederland vele malen lager dan in Frankrijk waardoor promotie op Houellebecq een eitje is. De eerste lijkt mij de meest onwaarschijnlijke.

De fluistermotor van de KLM.

KLM en Schiphol wurmen en kronkelen in alle mogelijke bochten in het pogen het onvermijdelijke van zich af te schudden. Deze keer maar wéér eens de ‘stille’ vliegtuigmotor (Trouw 16 juni 23). Prima! Ik stel voor, met ingang van 2024, een maximum van 250.000 vliegbewegingen (ik ben coulant) en zodra platformpersoneel op Schiphol zonder gehoorbescherming vliegtuigen kan afhandelen weer groei toe te staan. Inderdaad, net zó onrealistisch. KLM en Schiphol zullen toch echt eens onder ogen moeten gaan zien dat zij, net als de kolenmijnen, de scheepswerven, de auto- en vliegtuigfabricage, spoedig zullen (moeten) verdwijnen. De industriële geschiedenis in. Dit in het kader van de vooruitgang. Want laten we wel wezen, het verdwijnen van bovengenoemde industrieën heeft de BV NL op termijn bepaald geen kwaad gedaan. Vasthouden aan onmogelijke groei is conservatief economisch denken en resulteert in achteruitgang.

In de schaduwen van morgen.

“In haar wezen als een streven ligt voor elke cultuur [beschaving] de eis tot handhaving van orde en veiligheid gebiedend voorgeschreven. Uit de eis van orde spruit alles wat gezag is, uit de behoefte aan veiligheid alles wat recht is.”

Johan Huizinga, In de schaduwen van morgen. 1935.

Bijna honderd jaar geleden en vlak voor een wereldoorlog. Ik kan het boekje van harte aanbevelen want veel van wat de heer Huizinga schrijft is 1 op 1 van toepassing op onze huidige tijd.

Een voorbeeld van handelen in de decennia terug tot nu. Over de criminaliteitscijfers. Hoe de afgelopen regeringen dit aanpakte om maar een daling van criminaliteit in Nederland op hun palmares te kunnen bij plaatsen. Hoe doe je dat? Zo!

Je gaat als eerste flink bezuinigen op de uitvoerenden, op handhaving. Dus minder politiemensen, politiebureaus e.d. Want minder handhavers kunnen minder arrestaties verrichten en minder proces-verbalen uitschrijven. Minder arrestaties en verbalen geven lagere criminaliteitscijfers. Kijk zegt de regering dan, dit werkt. Er is minder criminaliteit. Dus kan er ook bezuinigd worden op het overige justitiële apparaat. Dus minder rechters en minder sociale advocatuur. Dat levert dan weer minder rechtszaken en dus minder veroordeelden. Kijk dat werkt zegt de regering weer. Er is nog minder criminaliteit. Minder veroordeelden en dus kan het aantal gevangenissen worden verminderd. En zo is Nederland een land geworden met heel weinig criminaliteit.

Ja, volgens de cijfers! En ik heb net uitgelegd hoe die tot stand komen. Doordenkend kun je dus stellen dat als je het gehele handhavingsapparaat opheft je helemaal geen criminaliteit meer hebt. Volgens de cijfers dan! Oeps, ik hoop maar dat ik nu niet één van onze politici op een idee breng waarmee weer het ego lekker kan worden opgekrikt. Want daar gaat het bij hen alleen nog om, ego en carrière!

Maar cijfers zijn fictie! Gemanipuleerd! Want ondertussen zijn er in meerdere steden hele woonwijken waar dat beetje handhavers dat we nog hebben niet durft te verschijnen, laat staan durft op te treden, worden journalisten gewoon op straat gedood, worden relaties van en getuigen zelf, in rechtszaken tegen drugscriminelen, vermoord, zijn we als land aanwezig in de top 3 van meeste-drugs-producerende-landen, is er geen ‘snor’scooter die nog 20 km/u rijd, zit half Nederland weer als bestuurder van fiets, auto, vrachtauto(!) tijdens het rijden te appen en te bellen met de mobiel in de hand, rijden er met een bloedgang de meest vreemde illegale electrische vervoermiddelen op de openbare weg, hanteert iedereen ondertussen zijn eigen (verkeers)regels en ga zo maar door.

Nee, nee en nog eens nee, er is niet minder criminaliteit omdat gestuurde en berekende cijfertjes dat aangeven in een grafiekje. Terug die handhaving dus. En begin met het handhaven van kleine overtredingen. Want het is net onkruid. Als je het kleine niet aanpakt groeit het tegen de klippen op en wordt het steeds groter. Dan heb je later een heel groot probleem (kleine criminelen worden grote criminelen) dat mogelijk onuitroeibaar is en kost het een vermogen aan tijd en geld om het proberen toch weer weg te krijgen! Nou, meer kosten, dat zou politici toch aan het denken moeten zetten. Nou ja… als het bij hen aanwezige denkvermogen dat aan kan dan. Ik heb weinig hoop en vrees een gelijke toekomst als een eeuw geleden. Waar meneer Huizinga in 1935 ook vergeefs voor waarschuwde!

Een verslaving maakt meer kapot dan je lief is.

Bijna iedereen is verslaafd aan overconsumptie. We kopen om het kopen, gaan van de ene attractie naar de andere, om maar even niet in contact te zijn met ons innerlijk zelf. Overconsumptie is een pijnverzachter, het bezorgt ons ontspanning, maar het geeft schade. Bizar is dat het heel normaal gevonden wordt dat bedrijven er miljoenen voor uittrekken om ons tot kopen aan te zetten. Een bedrijf kan slechts overleven als er winst gemaakt wordt en er zijn nog maar weinig bedrijven die de duurzaamheid van onze planeet even belangrijk vinden en overgestapt zijn op een duurzame productie.

Bron (zie volledig artikel):
https://boeddhistischdagblad.nl/auteurs/186820-een-verslaving-maakt-meer-kapot-dan-je-lief-is

Zie ook mijn item De Consumeerrobot.

Dat neemt geen criticus van ons dus af.

Het burgerschap was tijdens de opbouw van onze democratische rechtsstaat een bevrijdende en stuwende kracht. Het bracht grondrechten en vrijheden, maar hier tegenover staan plichten en verantwoordelijkheden naar alle andere burgers en de staat en omgekeerd. Vanuit de traditie van Montesquieu en Thorbecke signaleert filosoof Sybe Schaap in zijn boek Als alle vertrouwen wegvalt dat burgerschap en burgerrecht worden uitgehold. Hij is filosoof en was van 2007 tot 2019 lid van de Eerste Kamer voor de VVD en schrijft: ‘De burger verandert van rechtspersoon in klant dan wel onderdaan, in beide gevallen met wantrouwen bedreigd.’ Dit artikel geeft een indruk van zijn boek, aangevuld met delen uit de verboden Arondéuslezing van de historicus Thomas von der Dunk.

Bron (lees hier het artikel):
https://boeddhistischdagblad.nl/achtergronden/186663-dat-neemt-geen-criticus-van-ons-dus-af