Moet dat niet zijn compensatie voor vuurwerkslachtoffers?

Zie Woningnood opgelost.

De oorzaak van de woningnood is niet dat er te weinig woningen worden gebouwd of dat ouderen maar in hun met bloed zweet en tranen verworven eigen woning blijven zitten, nee, de oorzaak ligt in de vele scheidingen der gezinnen. Menig gescheiden gezin bezet namelijk twee woningen. De kinderen reizen daar dan onregelmatig of regelmatig tussen heen en weer. Dat houdt ook in dat de grootte van de woning het hoogst aantal bewoners moet aan kunnen, ook de tijdelijke. Want de kinderen verblijven dan weer eens tijdelijk enige dagen of weken bij de ene en dan weer tijdelijk een periode bij de andere ouder. Maar grotendeels van de tijd woont er één persoon. Zeer inefficiënt benutten van woonruimte zeg maar. Ik heb eens, alweer meerdere jaren geleden, een getalletje van 40% voorbij zien komen. 40% van de kinderen groeit op in een gescheiden gezinssituatie.

Ik heb dit ook regelmatig kunnen aanschouwen in mijn directe omgeving. Ook in mijn woonwijk waar ik al bijna veertig jaar woon (yep, zo’n oudere als hierboven beschreven). Menig stel kwam voorbij, maakte een paar kinderen en ging vervolgens uit elkaar waarop de kinderen moesten gaan reizen tussen woningen om hun nu gescheiden ouders te plezieren.

De oplossing zou natuurlijk liggen in het niet meer scheiden maar in deze tijd van individualisme (lees egotrippen) is dat een utopie. Ik bedacht een alternatief, namelijk een van heen en weer reizende ouders. Dan zijn er nog steeds twee woningen noodzakelijk maar kan een van de twee aanmerkelijk kleiner zijn. Dat kan dan een eenkamer appartement zijn of een gehuurde kamer of zo, om maar iets te noemen. Het hoeft dan in ieder geval geen gezinswoning te zijn. Veel efficiënter dus.

Bijkomende voordelen voor de kinderen: niet meer reizen, vaste plek voor jezelf, zelfde school, zelfde vrienden, geen gesjouw met je spulletjes, niks te vergeten in een andere woning, ach te veel om op te noemen. Het levert vast ook nog eens een behoorlijke bezuiniging op bij de GGZ. Er zijn dan ook namelijk een stuk minder (kinder) psychologen en – psychiaters nodig maar dit terzijde.

Dus kinderen, let op, als je ouders of opvoeders tegen je zeggen dat ze gaan scheiden, dwing af dat zij gaan reizen tussen woningen en niet jullie! Zij gaan scheiden, niet jullie! Claim je recht! En ouders/opvoeders, als jullie echt van je kinderen houden dan stellen jullie dat zelf voor.

Woningnood opgelost

Oja, nog een tip voor de ouders/opvoeders: het is ook goedkoper. Nou? Is dat even mooi meegenomen.

Alle gevechten zijn straatgevechten. Hoeveel technologie en/of politiek gewouwel je er ook tegenaan gooit. En een straatgevecht is pas beëindigd als één van de twee blijft liggen en niet (meer) opstaat.

Het is Kerstfeest, geen decemberfeest! Kerstzegels, geen decemberzegels! Kerstdagen geen decemberfeestdagen! En zo verder…

Dus zalig kerstfeest gewenst voor u allen.

De menselijke vrijheid heeft niets van doen met kunnen doen en laten wat je maar wil. Menselijke vrijheid houdt in dat je kunt (over)denken over wat je kunt of moet gáán doen vóór je het doet. En dat maakt je tevens geheel verantwoordelijk voor je handelen. Ongeacht de invloeden van buitenaf.

Zeg dat maar eens tegen al die partijleiders, -leden (en de daar op stemmende burgers) van de partijen die zo hoogdravend over de ‘vrijheid van de burger’ spreken en doen. Nu weet je ook waar die V voor staat, namelijk voor Verantwoordelijkheid!

De mensheid – let op, ik zeg mensheid dus niet natuur (hoewel dat met de zaak samenhangt), en ook niet planeet (want die redt het ook zonder mensheid) – zal aan zijn gemakzucht ten ondergaan.

Bijna de gehele wereldbevolking is ondertussen slaaf van zijn schermpje en verworden tot gemaksjunk. De gemaksjunk kan via dat schermpje al zijn wensen vervuld zien en als het ware voor zijn voeten laten landen. Alles wordt hem gebracht. Zoals in het sprookje Holle Bolle Gijs vliegen de gebraden kippetjes in zijn mond.

Er zijn protesten, ja zeker. Men wil het ‘klimaat redden’. Maar iedere maatregel (die ook echt helpt dan bedoel ik hiermee) die wordt bedacht door wie dan ook zal tot beperking van dat gemak leiden. Ik vermoed dat een flink deel van die protesterende menigten zelf gemaksjunk is. Zij hebben dan ook veelal de illusie dat het redden lukt zonder inleveren van gemak.

Nee, als er al iets gered kan, want ik denk persoonlijk dat het ‘point of no return’ allang gepasseerd is, dan zullen we moeten inleveren. Gemak inleveren. Maar ja, probeer een junk er maar eens van te overtuigen dat het minderen van dat waaraan hij verslaafd is dat dat goed voor hemzelf is. In dit geval ook goed voor zijn nakomelingen (kinderen, kleinkinderen) als die er al zijn of nog komen en voor zijn voorgangers (ouders, grootouders). Maar ja, dat zal het inleveren van gemak door de verslaafde, die vaak ook behoorlijk narcistisch en egoïstisch is, alleen maar moeilijker maken.

En ja, gemak inleveren betekent minder consumeren en dat leidt natuurlijk, als velen het doen, weer tot een krimpende, economen noemen dat instortende, economie, en dat betekent voor de politiek beslissingen nemen (want de gemaksjunk gaat natuurlijk niet uit zichzelf minderen). Er is echter geen politicus te vinden die de moed heeft om dergelijke beslissingen te nemen ondanks dat hij/zij/etc zo (een deel van) de mensheid zou kunnen redden. Je bent dan in deze tijd je leven als politicus nog minder zeker dan nu al het geval is.

Dus, sterkte mens. Uw ondergang is aanstaande.

“Wie vandaag de dag ergens in een uithoek van de wereld een gevangenis bouwt en de gevangenen samen met hun bewakers in dit parallelle universum hun gang laat gaan om vervolgens te beweren dat hij niet had kunnen vermoeden dat deze atmosfeer van geweld tot ongeremd sadisme zou leiden, is een grote sukkel of een leugenaar.

Wie jongeren oproept te sterven in een levensfase waarin vroegere generaties dweepten met de verhalen van Karl May en droomden van het vreemdelingenlegioen, is niets meer en niets minder dan een moordenaar.

Wie een bureaucratie creëert waarin het mogelijk is dat een individuele bureaucraat de ogen sluit voor het doel van zijn werkzaamheden en naar hartenlust gebruik kan maken van zijn machtspositie, is vandaag de dag ervan doordrongen dat hij daarmee een dynamiek in gang zet waarin wanmoraal hoogtij kan vieren.

Wie immigranten naar sociale getto’s laat trekken, bezuinigt op maatschappelijke hulp, onderwijs, overheidsaanwezigheid en rechtsbijstand, en elke vorm van uitsluiting toestaat om vervolgens consequent te beweren dat hij geen idee heeft waarom de criminaliteit toeneemt en de getto’s in brand staan, is ronduit gevaarlijk.

Wie systematisch te weinig geld uittrekt voor het onderwijs in zijn land en de wetenschap dwingt tot afhankelijkheid van een derde geldstroom, wat een even grote bedreiging is voor haar vrijheid als voor het nut dat ze voor de gemeenschap heeft, moet accepteren dat hem gevraagd wordt waarom hij zo bang is voor een onafhankelijke vrije wetenschap en voor hoogopgeleide academici. Wie er dan bovendien niets tegen doet dat zelfs de belangrijkste onderzoeksresultaten niet in de eigen taal beschikbaar zijn, verhindert dan bewust en niet slechts per ongeluk dat wetenschappelijk talent uit de navolgende generatie academische successen kan boeken, aangezien kennis van het Engels simpelweg een kwestie van geluk is en afhankelijk van het feit of ouders een langdurig verblijf van het kind in het buitenland kunnen bekostigen.

Bettina Stangneth in Het kwade denken.
https://www.atlascontact.nl/boek/het-kwade-denken/

Blijkbaar lokt het besturen van een fatbike een bepaald (asociaal) gedrag uit. Gelijk als met sommige automerken en/of -typen. Alleen zijn de fatbikebestuurders grotendeels jong (en onbezonnen). Door een nog (lang) niet volledig ontwikkeld brein. Dit uit zich dan als overlast in publieke omgevingen. Overigens wil ik zeker niet de wat oudere fatbikebestuurder uitsluiten van asociaal gedrag maar dit zijn eigenlijk ook jongeren want ook zij hebben, ongeacht hun fysieke leeftijd, een niet geheel ontwikkeld brein. Een puberbrein kan zich ook in een lichaam van een 40-jarige bevinden blijkt.

Goed, we doen niet (meer) aan opvoeden dus wordt de regering er op aangesproken dat zij daar maar weer iets voor verzint. Nou eigenlijk tegen verzint. Dat doen zij al een tijdje, dat verzinnen maar er kwam en komt niets zinnigs uit. Ook nu weer niet met die voorgenomen regel om fatbikebestuurders jonger dan 18 jaar helmplicht op te leggen. Wie gaat dit dan handhaven en hoe? Weer een regeltje die alleen maar komt omdat dan de minister of staatsecretaris die het bedacht heeft het item op zijn todolijstje kan afvinken.

Laat ik dus maar even helpen. Wat ik voorstel is heel eenvoudig, makkelijk elektronisch te handhaven en geheel klaar voor de toekomst.

1. Kentekenplicht voor alle voertuigen waarin zich een kunstmatige aandrijfbron bevindt.
   Dit dekt alle voertuigen van nu en in de toekomst. Ongeacht de gebruikte energie. Steppies (in Duitsland zijn zij al zo wijs), hoverboard, e-bike, eenwielers met elektromotor, en ja, natuurlijk ook fat- en skinny- of hoe je ze ook gaat noemen bike. Maar ook het vervoermiddel met brandstofmotor voor zolang dat nog bestaat. Maakt eenvoudig handhaven met camera mogelijk.
2. Helmplicht voor in- en opzittenden van alle voertuigen waarin zich een kunstmatige aandrijfbron bevindt en de in- of opzittenden niet beschermd worden door een omhullende kooiconstructie (zoals bijvoorbeeld wel bij een automobiel het geval is).
   Dit is een aanslag op het image van de overlast veroorzakende bestuurder en zal de animo ontnemen om een vervoermiddel aan te schaffen alleen vanwege het image. De huidige fatbikebestuurder zal er alles aan doen om er vooral niet ‘dopie’ uit te zien. Voorzien van een kenteken (zie punt 1) zal ook dat eenvoudig te handhaven zijn.

Thats all fokes (politici). En nu als de weerlicht invoeren. Niet wachten tot 2027!

“We geven het toe, ook wij behoren tot een categorie, namelijk tot die van oude boze mannen, zogenaamde boomers. Boomers hebben volgens andere categorieën mensen verkeerde meningen. Dat zou geen probleem hoeven zijn, tenzij mensen een hekel hebben aan andere meningen. Marcia Luyten, econome, journaliste en televisiepresentatrice, is duidelijk: boomers moeten eigenlijk minder invloed hebben in de politiek, omdat ze reactionair zijn en te weinig belangstelling hebben voor een leefbare aarde. Ook columnisten in de Volkskrant en Trouw stelden voor om het stemrecht van ouderen aan te pakken. En Tweede Kamerlid Corinne Ellemeet vindt dat doorbehandelen op je zeventigste niet altijd de juiste keuze is. Ze stelt voor dat een geriater aanschuift als er beslist gaat worden over een dure behandeling voor een zeventigplusser. Boomers vormen dus een probleem. We leven in het verleden en we snappen de toekomst niet meer. Ga maar fijn naar Johnny Cash en Bob Dylan luisteren en verkoop vooral je auto, want jullie hebben genoeg schade aangericht. En ga a.u.b. kleiner wonen, want door jullie is er een groot tekort aan woningen ontstaan. We zijn teruggebracht tot een categorie om te haten. Erasmus MC-hoogleraar Johan Mackenbach schreef in het tijdschrift Medisch Contact een artikel vanuit het idee dat de wereld dreigt te vergaan en dat we dan zullen moeten kiezen of we wel moeten inzetten op levensverlenging, wetende dat de ecologische ruimte schaars is. Ieder levensjaar voor huidige generaties [zal] ten koste gaan van volgende generaties. Kortom, kunt u overwegen om vrijwillig af te zien van zorg, want u neemt schaarse ecologische ruimte in.”

Bron: https://boeddhistischdagblad.nl/auteurs/204913-het-volk-mort-4-haten

Zouden deze mensen (Marcia Luyten, Corinne Ellemeet, Johan Mackenbach, e.a. hierboven genoemd) nu helemaal niet beseffen dat zij a: ouders, ooms, tantes, vrienden, kennissen hebben die al of binnen afzienbare tijd een 70+er zijn en b: zij zelf, als ze dat geluk tenminste hebben, zelf eens 70+er zijn en vermoedelijk zomogelijk een nog langer leven kunnen leven dan de huidige 70+ers?

Je zou toch enige intelligentie verwachten bij deze mensen? Of is de empathie al geheel en al uit deze generaties?