De menselijke vrijheid heeft niets van doen met kunnen doen en laten wat je maar wil. Menselijke vrijheid houdt in dat je kunt (over)denken over wat je kunt of moet gáán doen vóór je het doet. En dat maakt je tevens geheel verantwoordelijk voor je handelen. Ongeacht de invloeden van buitenaf.

Zeg dat maar eens tegen al die partijleiders, -leden (en de daar op stemmende burgers) van de partijen die zo hoogdravend over de ‘vrijheid van de burger’ spreken en doen. Nu weet je ook waar die V voor staat, namelijk voor Verantwoordelijkheid!

De mensheid – let op, ik zeg mensheid dus niet natuur (hoewel dat met de zaak samenhangt), en ook niet planeet (want die redt het ook zonder mensheid) – zal aan zijn gemakzucht ten ondergaan.

Bijna de gehele wereldbevolking is ondertussen slaaf van zijn schermpje en verworden tot gemaksjunk. De gemaksjunk kan via dat schermpje al zijn wensen vervuld zien en als het ware voor zijn voeten laten landen. Alles wordt hem gebracht. Zoals in het sprookje Holle Bolle Gijs vliegen de gebraden kippetjes in zijn mond.

Er zijn protesten, ja zeker. Men wil het ‘klimaat redden’. Maar iedere maatregel (die ook echt helpt dan bedoel ik hiermee) die wordt bedacht door wie dan ook zal tot beperking van dat gemak leiden. Ik vermoed dat een flink deel van die protesterende menigten zelf gemaksjunk is. Zij hebben dan ook veelal de illusie dat het redden lukt zonder inleveren van gemak.

Nee, als er al iets gered kan, want ik denk persoonlijk dat het ‘point of no return’ allang gepasseerd is, dan zullen we moeten inleveren. Gemak inleveren. Maar ja, probeer een junk er maar eens van te overtuigen dat het minderen van dat waaraan hij verslaafd is dat dat goed voor hemzelf is. In dit geval ook goed voor zijn nakomelingen (kinderen, kleinkinderen) als die er al zijn of nog komen en voor zijn voorgangers (ouders, grootouders). Maar ja, dat zal het inleveren van gemak door de verslaafde, die vaak ook behoorlijk narcistisch en egoïstisch is, alleen maar moeilijker maken.

En ja, gemak inleveren betekent minder consumeren en dat leidt natuurlijk, als velen het doen, weer tot een krimpende, economen noemen dat instortende, economie, en dat betekent voor de politiek beslissingen nemen (want de gemaksjunk gaat natuurlijk niet uit zichzelf minderen). Er is echter geen politicus te vinden die de moed heeft om dergelijke beslissingen te nemen ondanks dat hij/zij/etc zo (een deel van) de mensheid zou kunnen redden. Je bent dan in deze tijd je leven als politicus nog minder zeker dan nu al het geval is.

Dus, sterkte mens. Uw ondergang is aanstaande.

“Wie vandaag de dag ergens in een uithoek van de wereld een gevangenis bouwt en de gevangenen samen met hun bewakers in dit parallelle universum hun gang laat gaan om vervolgens te beweren dat hij niet had kunnen vermoeden dat deze atmosfeer van geweld tot ongeremd sadisme zou leiden, is een grote sukkel of een leugenaar.

Wie jongeren oproept te sterven in een levensfase waarin vroegere generaties dweepten met de verhalen van Karl May en droomden van het vreemdelingenlegioen, is niets meer en niets minder dan een moordenaar.

Wie een bureaucratie creëert waarin het mogelijk is dat een individuele bureaucraat de ogen sluit voor het doel van zijn werkzaamheden en naar hartenlust gebruik kan maken van zijn machtspositie, is vandaag de dag ervan doordrongen dat hij daarmee een dynamiek in gang zet waarin wanmoraal hoogtij kan vieren.

Wie immigranten naar sociale getto’s laat trekken, bezuinigt op maatschappelijke hulp, onderwijs, overheidsaanwezigheid en rechtsbijstand, en elke vorm van uitsluiting toestaat om vervolgens consequent te beweren dat hij geen idee heeft waarom de criminaliteit toeneemt en de getto’s in brand staan, is ronduit gevaarlijk.

Wie systematisch te weinig geld uittrekt voor het onderwijs in zijn land en de wetenschap dwingt tot afhankelijkheid van een derde geldstroom, wat een even grote bedreiging is voor haar vrijheid als voor het nut dat ze voor de gemeenschap heeft, moet accepteren dat hem gevraagd wordt waarom hij zo bang is voor een onafhankelijke vrije wetenschap en voor hoogopgeleide academici. Wie er dan bovendien niets tegen doet dat zelfs de belangrijkste onderzoeksresultaten niet in de eigen taal beschikbaar zijn, verhindert dan bewust en niet slechts per ongeluk dat wetenschappelijk talent uit de navolgende generatie academische successen kan boeken, aangezien kennis van het Engels simpelweg een kwestie van geluk is en afhankelijk van het feit of ouders een langdurig verblijf van het kind in het buitenland kunnen bekostigen.

Bettina Stangneth in Het kwade denken.
https://www.atlascontact.nl/boek/het-kwade-denken/

Blijkbaar lokt het besturen van een fatbike een bepaald (asociaal) gedrag uit. Gelijk als met sommige automerken en/of -typen. Alleen zijn de fatbikebestuurders grotendeels jong (en onbezonnen). Door een nog (lang) niet volledig ontwikkeld brein. Dit uit zich dan als overlast in publieke omgevingen. Overigens wil ik zeker niet de wat oudere fatbikebestuurder uitsluiten van asociaal gedrag maar dit zijn eigenlijk ook jongeren want ook zij hebben, ongeacht hun fysieke leeftijd, een niet geheel ontwikkeld brein. Een puberbrein kan zich ook in een lichaam van een 40-jarige bevinden blijkt.

Goed, we doen niet (meer) aan opvoeden dus wordt de regering er op aangesproken dat zij daar maar weer iets voor verzint. Nou eigenlijk tegen verzint. Dat doen zij al een tijdje, dat verzinnen maar er kwam en komt niets zinnigs uit. Ook nu weer niet met die voorgenomen regel om fatbikebestuurders jonger dan 18 jaar helmplicht op te leggen. Wie gaat dit dan handhaven en hoe? Weer een regeltje die alleen maar komt omdat dan de minister of staatsecretaris die het bedacht heeft het item op zijn todolijstje kan afvinken.

Laat ik dus maar even helpen. Wat ik voorstel is heel eenvoudig, makkelijk elektronisch te handhaven en geheel klaar voor de toekomst.

1. Kentekenplicht voor alle voertuigen waarin zich een kunstmatige aandrijfbron bevindt.
   Dit dekt alle voertuigen van nu en in de toekomst. Ongeacht de gebruikte energie. Steppies (in Duitsland zijn zij al zo wijs), hoverboard, e-bike, eenwielers met elektromotor, en ja, natuurlijk ook fat- en skinny- of hoe je ze ook gaat noemen bike. Maar ook het vervoermiddel met brandstofmotor voor zolang dat nog bestaat. Maakt eenvoudig handhaven met camera mogelijk.
2. Helmplicht voor in- en opzittenden van alle voertuigen waarin zich een kunstmatige aandrijfbron bevindt en de in- of opzittenden niet beschermd worden door een omhullende kooiconstructie (zoals bijvoorbeeld wel bij een automobiel het geval is).
   Dit is een aanslag op het image van de overlast veroorzakende bestuurder en zal de animo ontnemen om een vervoermiddel aan te schaffen alleen vanwege het image. De huidige fatbikebestuurder zal er alles aan doen om er vooral niet ‘dopie’ uit te zien. Voorzien van een kenteken (zie punt 1) zal ook dat eenvoudig te handhaven zijn.

Thats all fokes (politici). En nu als de weerlicht invoeren. Niet wachten tot 2027!

“We geven het toe, ook wij behoren tot een categorie, namelijk tot die van oude boze mannen, zogenaamde boomers. Boomers hebben volgens andere categorieën mensen verkeerde meningen. Dat zou geen probleem hoeven zijn, tenzij mensen een hekel hebben aan andere meningen. Marcia Luyten, econome, journaliste en televisiepresentatrice, is duidelijk: boomers moeten eigenlijk minder invloed hebben in de politiek, omdat ze reactionair zijn en te weinig belangstelling hebben voor een leefbare aarde. Ook columnisten in de Volkskrant en Trouw stelden voor om het stemrecht van ouderen aan te pakken. En Tweede Kamerlid Corinne Ellemeet vindt dat doorbehandelen op je zeventigste niet altijd de juiste keuze is. Ze stelt voor dat een geriater aanschuift als er beslist gaat worden over een dure behandeling voor een zeventigplusser. Boomers vormen dus een probleem. We leven in het verleden en we snappen de toekomst niet meer. Ga maar fijn naar Johnny Cash en Bob Dylan luisteren en verkoop vooral je auto, want jullie hebben genoeg schade aangericht. En ga a.u.b. kleiner wonen, want door jullie is er een groot tekort aan woningen ontstaan. We zijn teruggebracht tot een categorie om te haten. Erasmus MC-hoogleraar Johan Mackenbach schreef in het tijdschrift Medisch Contact een artikel vanuit het idee dat de wereld dreigt te vergaan en dat we dan zullen moeten kiezen of we wel moeten inzetten op levensverlenging, wetende dat de ecologische ruimte schaars is. Ieder levensjaar voor huidige generaties [zal] ten koste gaan van volgende generaties. Kortom, kunt u overwegen om vrijwillig af te zien van zorg, want u neemt schaarse ecologische ruimte in.”

Bron: https://boeddhistischdagblad.nl/auteurs/204913-het-volk-mort-4-haten

Zouden deze mensen (Marcia Luyten, Corinne Ellemeet, Johan Mackenbach, e.a. hierboven genoemd) nu helemaal niet beseffen dat zij a: ouders, ooms, tantes, vrienden, kennissen hebben die al of binnen afzienbare tijd een 70+er zijn en b: zij zelf, als ze dat geluk tenminste hebben, zelf eens 70+er zijn en vermoedelijk zomogelijk een nog langer leven kunnen leven dan de huidige 70+ers?

Je zou toch enige intelligentie verwachten bij deze mensen? Of is de empathie al geheel en al uit deze generaties?

Een autocoureur komt om bij het uitvoeren van zijn werk. De flauwekul die daarop volgt kent geen grenzen. Een minuut stilte bij de F1, een ander coureur draagt zijn overwinning op aan de dode. Een hoop ach en wee op massa media reacties. Waarom? Gaan we nu ook de elektricien, de spoorwegmedewerker, de wegwerker, de bouwvakker, de bakker, de vrachtwagenchauffeur, afijn, noem maar op, herdenken? Een minuut stilte houden? Een prestatie opdragen aan? Nee, dus doe dat ook niet voor een coureur die notabene ook nog eens veel meer geld verdient, heeft of krijgt (wie kan racen zonder bakken met geld beschikbaar te hebben?) dan al die andere (gevaarlijke) beroepen die hierboven genoemd worden. Het is je reinste egocentrisme van die zogenaamde meelevers.

Meeleven in deze tijd is vooral een kijk-mij-eens-meeleven en een minuut stilte krijg je alleen als je het kan betalen.

• Fantasie
• Inbeelding
• Verbeeldingskracht
• Humor
• Empathie
• Compassie
• Slappe lach
• Schaapachtigheid
• Woede
• Verliefdheid
• Sarcasme
• Optimisme
• Pessimisme
• Scepticisme
• Cynisme
• Et cetera, et cetera

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Terwijl ik dit nog lang niet uitputtend lijstje aan het opstellen ben valt mij een, voor mij in ieder geval, schokkende gedachte in. Komt dit lijstje, niet alles maar wel een flink deel en waaronder zelfs levens-elementaire eigenschappen, niet verbluffend veel overeen met het lijstje dat ik zomaar op de jonge mens kan toepassen? Vervang AI in de kop voor jongmens…

Opvoeding vindt voor een groot deel plaats door het zien en ervaren van voorbeeld. Het voorbeeld van de jonge mens in de 21e eeuw komt vooral van een beeldscherm(pje). Verontrustend!

AI gaat niet steeds meer menselijk lijken, de – vooral jonge – mens gaat steeds meer op AI lijken.

Alleen voor de zelfdenkende en weldenkende jonge mens is er hoop.

Overigens wil ik hier de oudere mens niet uitsluiten. Ik zie daar ook al verschijnselen die te maken hebben met het ontbreken van (een deel van) bovengenoemde eigenschappen. Maar er is een verschil. Er zijn eigenschappen die, als je ze niet in je opvoeding van jongs af aan hebt meegekregen je ze maar bij zeer hoge uitzondering, meestal door een zeer schokkende levenservaring, nog kan leren. De oudere mens heeft ze wel geleerd maar kan ze een soort van ‘vergeten’. Daar is nog een kans dat men, als men weer weldenkend wordt, deze elementaire eigenschappen weer terug kan ‘leren’. Ook voor die ‘vergeetachtige’ mens is er dus nog hoop. Ik trek de (ongeveer) grens oud/jong bij geboortejaar 1980. Inderdaad, het moment dat het neoliberalisme met zijn markt en marktwerking een steeds grotere plek in de wereld innam en alle publieke diensten langzaam maar zeker uitbesteedde aan de markt en ze zo uitholde dat er een graatmager geraamte zonder spieren overbleef. En daar vreten we nu de zure ‘vruchten’ van.

Dat de marktwerking in de zorg voor perverse en letterlijk pijnlijke situaties voor patiënten zorgt heb ik vorig jaar aan den lijve ondervonden. Ik kreeg, na bijna een jaar ziekenhuis gerommel, mijn enige juiste doorverwijzing naar een ander specialistisch ziekenhuis pas via een op eigen initiatief bij een ‘concurrent’, een kliniek, gestart second opinion traject. Het is juist door die marktwerking logisch dat ziekenhuizen zo handelen. Zij moeten als een ondernemer denken en handelen. En een ondernemer die klanten, die voor (veel) geld in het (bijna lege) laatje zorgen, doorstuurt naar een concurrent is net zo zeldzaam als een kameel met drie bulten. Marktwerking moet uit de zorg.

Het gaat in het werk alleen nog maar over het regelen van het werk. Het aantal regelaars is ook in groei geëscaleerd. Al die regelaars hebben informatie nodig om het werk te kunnen ‘regelen’ naar hùn goeddunken. Hoe meer informatie we hebben over het werk, hoe beter we het kunnen regelen, denkt de regelaar (lees: hoe minder kosten). Maar al die informatie over het werk moet worden geleverd door de werker. Die is nu meer tijd kwijt aan het verstrekken van die informatie aan de regelaars dan hij heeft voor het werk zelf. Dat resulteert in prutkwaliteit van product en dienst. Dat ligt niet aan de werkers maar aan de regelaars!

Dan zijn er nog de regels en regeltjes die al die regelaars bedenken. Waar ze hun zogenaamde belangrijkheid mee beschermen. Want voor ieder regeltje zijn uitzonderingen waar dan weer een regeltje voor moet worden bedacht, waar dan weer uitzonderingen op zijn, waar dan…

Stop met regelen! Laat de werker weer zijn werk doen! Halveer het aantal regelaars! En, halveer het daarna weer! En weer, en weer. Dan komen we weer op een aantal dat in verhouding staat met het aantal werkers. Dan komt er weer kwaliteit in product en dienst. Omdat de werker weer werkt.

Zomaar een zinnetje dat mij opviel in een artikel in Trouw (Verdieping 5 december 2022): “De Franse sociologe Lou Mousset woont in Parijs en promoveert aan de Universiteit van Amsterdam op Houellebecq.”

Kan iemand mij alstublieft uitleggen waarom een Franse socioloog die in Frankrijk woont op een Franse schrijver promoveert op een Nederlandse universiteit? En dat vermoedelijk ook nog in de Engelse taal moet doen.

Of de studie in Nederland is vele malen beter dan die in Frankrijk, zelfs al wordt deze bijna zeker gegeven in de Engelse taal, of de normen liggen in Nederland vele malen lager dan in Frankrijk waardoor promotie op Houellebecq een eitje is. De eerste lijkt mij de meest onwaarschijnlijke.